روز پنجم هفتهی ملی سلامت بانوان ایران (سبا)
امروز بیشتر ما، پیش از مراجعه به پزشک یا حتی بهجای آن، چیزی دربارهی علائممان در اینستاگرام، تلگرام یا یوتیوب جستوجو میکنیم. این رفتار طبیعی است — اما پژوهشهای تازه نشان میدهند این فضا هم فرصت است، هم خطر.
یک پژوهش معتبر در سال ۲۰۲۴ (منتشرشده در JMIR Infodemiology، روی ۱٬۰۲۶ زن آمریکایی) نشان داد ۹۲٪ از شرکتکنندگان، حتی بدون قصد قبلی، با محتوای سلامت در شبکههای اجتماعی روبهرو شده بودند؛ و حدود ۶۵٪ هم عمداً به دنبال چنین محتوایی میگشتند.
نکتهی جالبتر این بود: اغلب زنان فکر میکردند «دیگران» بیشتر از خودشان در معرض اطلاعات نادرست قرار دارند — در حالی که همه به یک اندازه در معرض آن هستند. این سوگیری ذهنی، باعث میشود افراد کمتر اطلاعاتی را که خودشان میبینند، راستیآزمایی کنند.
سازمان جهانی بهداشت این پدیده را «همهگیری اطلاعاتی» (Infodemic) نامگذاری کرده و آن را یک مسئلهی ساختاری سلامت عمومی میداند، نه فقط ضعف فردی. یعنی مسئله فقط «هوشیاری شخصی» نیست؛ نیاز به آموزش عمومی و منابع قابلاعتماد دارد.
فضای مجازی منبع ارزشمندی برای آگاهی از سلامت است، اما جایگزین پزشک نیست. مهارت ارزیابی منبع، همانقدر برای سلامت شما مهم است که خودِ اطلاعات.
منابع: Kirkpatrick CE, Lawrie LL., JMIR Infodemiology (۲۰۲۴)؛ چارچوب مدیریت همهگیری اطلاعاتی سازمان جهانی بهداشت، Frontiers in Public Health (۲۰۲۴).
